Día de Rosalía

 

(Día de Rosalía 2022)

O Día de Rosalía converteuse nos últimos anos nunha das datas máis sinaladas do calendario cultural galego. Unha data que até agora, e ante o descoñecemento do día exacto do nacemento da poeta, celebrábase o 24 de febreiro, día en que recibiu o bautismo. Esta efeméride adiántase un día, ao 23 de febreiro, tras a aparición de nova documentación que desvela a súa data real de nacemento.

Foi a investigadora galega Sagrario Abelleira quen revelou unha nova documentación que acredita a data de nacemento real nese día, e dá a coñecer ademais datos inéditos sobre a vida da nosa autora máis recoñecida e da do seu home, Manuel Murguía. Toda esta información quedou recollida na publicación Rosalía e Murguía: datos, datas e documentos (1851-1858).

Día das Letras Galegas : Ricardo Carvalho Calero (2020) / Xela Arias (2021)

 

(maio 2021)

O Día das Letras Galegas foi instituído pola Real Academia Galega o 17 de maio de 1963. O labor inestimábel de Francisco Fernández del Riego, verdadeira alma máter na materilización desta data celebrativa, chegou ao 2020 con Ricardo Carvalho Calero como figura homenaxeada. Desgrazadamente, a pandemia eclipsou nunha gran medida a celebración da figura deste enorme polígrafo das nosas letras. 

 

Xa en 2021, foi o ano de Xela Arias, o cal puido ser celebrado con normalidade, unha vez superado o peor da pandemia (Covid-19). Velaquí algunhas fotografías máis pertencentes á exposición que realizamos no vestíbulo do centro. 

Como é costume no noso instituto, tamén este ano realizamos un cuestionario sobre a exposición. O alumnado tivo que responder a unha serie de preguntas relativas ás biografías do e da homenaxeada que posteriormente foron avaliadas polo profesorado correspondente.

Día Internacional da Muller

(marzo 2020)

O Día Internacional da Muller, orixinalmente coñecido como Día Internacional da Muller Traballadora, conmemorado cada 8 de marzo e recoñecido pola ONU como unha xornada para reivindicar a igualdade e de facer balance sobre a situación das mulleres na sociedade, é xornada recoñecida nalgúns países. Tradicionalmente, grupos e asociacións de mulleres militantes no feminismo ou no movemento obreiro preparan manifestacións, por veces utilizando o nome orixinal, por todo o mundo, para facer ver as súas reinvindicacións co fin de mellorar as condicións da muller, festexar os avances e loitar pola superación dos atrancos. Comezou a ser celebrado pola ONU en 1975 para, finalmente, adoptar unha resolución, en 1977, na que establece un Día das Nacións Unidas para os Dereitos das Mulleres e a Paz Internacional.

Velaquí algunhas mulleres de noso de cuxo esforzo debemos de sentir orgullo. 

Día da Non Violencia e a Paz / Día do Holocausto

(xaneiro 2020)

Cada 30 de xaneiro celébrase nos centros escolares o Día Escolar da Non Violencia e a Paz. O motivo desta data ten que ver coa morte do líder indio e pacifista Mahatma Ghandi. O poeta mallorquín Llorenç Vidal foi o artífice do comezo desta celebración, instaurada en España a partir do ano 1964. De modo que, cando en 1998 a ONU proclamou o Decenio Internacional para unha Cultura da Paz (2001-2010) o DENEP levaba xa 36 años practicándose en centros educativos dos diferentes niveis de todo o mundo.

Así mesmo, cada ano, e de arredor do 27 deste mesmo mes de xaneiro, a UNESCO rende tributo á memoria das vítimas do Holocausto e ratifica o seu compromiso de loitar contra o antisemitismo, o racismo e toda outra forma de intolerancia que poida conducir a actos violentos contra determinados grupos humanos. O 27 de xaneiro conmemórase a liberación en 1945 polas tropas soviéticas do campo de concentración e exterminio nazi de Auschwitz-Birkenau. Esa data foi oficialmente proclamada, en novembro de 2005, Día Internacional en Memoria das Vítimas do Holocausto.

Velaquí algunhas das fotografías que ilustran a exposición que levamos a cabo na Biblioteca.

Máis fotografías...

Eu, un pirata moderno

 

Os meus compañeiros e mais eu tirabamos das cordas para izar as velas. Tiña o corazón a cen por hora. Esta era a miña primeira vez nunha nave tan importante como aquela. Aquí só estaban os mellores piratas do mundo, os xefes dos sete mares. Todos eles eran fortes e tiñan parches nos ollos ou patas de pau. Eu non era así, non era forte e tiña os dous ollos e as dúas pernas. Sendo sincero, non sabía por que estaba alí, só que recibira unha invitación do capitán para formar parte da súa tripulación. Estaba decidido a pescudar a causa da súa invitación. Non eran as miñas habilidades nin a miña experiencia a razón.

 

Pasaron os días entre os bambeos do barco no mar ata que unha mañá escoitamos un berro:

—Terra á vista! Terra á vista!

Corremos cara á proa do barco e alí estaba: unha fermosa masa verde de terra.

Cando chegamos preto da costa, baixamos nas balsas á praia. Aínda que descoñecía o meu papel no equipo, compartía a emoción dos meus compañeiros. O tesouro tiña que estar preto. Entón produciuse outro berro, pero esta vez os demais non podían escoitalo.

—A cear! —dixo a voz da miña nai.

—Xa vou! —contestei-.

Cunha gran dor, pechei o libro e coloqueino no estante. Seguía coa intriga de saber por que o invitara ao barco e, aínda que eu non era o pirata, sentíame como se o fose. Como se eu fose unha especie de pirata moderno.

 

                                                                         Ángela Monteagudo León

 

Contos policiais: Ángela Monteagudo León (2ºESO A/B)

 

Os males da envexa

 

Marisa fuxía, temía pola súa vida, corría como nunca antes o fixera. Tiña medo de que os seus secuestadores estivesen a perseguila, mais non sabía o que acontecería ao xirar a seguinte esquina do edificio. Ao facelo, encontrouse nun canellón sen saída. Unha única persoa se achaba nel. Marisa recoñeceuna. Agradecendo a súa sorte por atoparse con alguén coñecido, acercouse. A persoa sostiña algo. Marisa non distinguía qué na escuridade. Levantou o obxecto e ela entón notou unha forte dor. Despois, todo se volveu negro.

 

Ao día seguinte, os axentes de policía atoparon o seu corpo sen vida e, ao seu lado, un coitelo. Marisa, unha modelo de fama internacional, levaba dous meses desaparecida. Segundo parecía, lograra escapar dos seus secuestradores; pero, ou estes volveron a encontrala ou ela atopara un inimigo peor. Sen saber como actuar, a policía contactou co detective Castellan, quen aceptou o caso de inmediato.

 

O primeiro que fixo Castellan foi informarse da vida da vítima e dos plans desta  para o futuro.

Marisa traballaba cunha axencia de modelos. Segundo o director desta, esta ía ser escollida como a modelo principal nun importantísimo desfile. Debido á súa desaparición, o seu posto fora asumido pola súa mellor amiga, quen estaba moi afectada pola súa morte.

O director tamén lle advirtiu que a empresa de modelos era un negocio moi competitivo.

O detective Castellan decidiu ir falar coa mellor amiga da vítima, a señorita Grace.

O señor Grace abriulle a porta e deixouno pasar.

A señorita Grace parecía verdadeiramente afectada, pero contestou todas as preguntas do detective. Díxolle que, como a axencia lle dera vacacións a todos os seus empregados, pasaba a maior parte do tempo na casa. Despois, a señora Grace, a súa nai, entrou no salón e o detective decidiu facerlle algunhas preguntas tamén.

—Coñecía á señorita Marisa?

—Claro, era a mellor amiga da miña filla e, aínda que ela non queira admitilo, tamén a súa rival —contestou, e engadiu con superioridade—. Ela nunca supuxo unha ameaza para a miña filla. Era moito máis fea e carecía de talento.

—Sabía que Marisa sería a estrela do desfile? —preguntou Castellan.

A señora Grace apertou os labios e contestou:

—O meu marido, que traballa na axencia, contoumo. Algunha pregunta máis?

Castellan negou coa cabeza e saíu do salón. O señor Grace acompañouno á saída. Antes de irse, o detective fíxolle unha última pregunta:

—Que facía vostede a noite do asasinato?

—Estaba traballando na axencia —contestou enfadado, e cerrou a porta.

Castellan foi de inmediato á comisaría. Descubrira o asasino.

Ao chegar, falou directamente co xefe de policía.

—O culpábel é a mesma persoa que mandara o secuestro de Marisa e, ao saber que escapara, decidira eliminala persoalmente. É unha persoa que me mentiu e non ten unha coartada. Alguén que non podería estar traballando, xa que a axencia lle dera vacacións a todos os empregados. Tiña envexa porque desexaba o posto de Marisa para a súa filla. O noso asasino é o señor Grace.

Contos policiais: Ángela Monteagudo León

Os sucesos do 22

Sorprendeume escoitar o pitido do antigo teléfono fixo. Había anos que non me chamaban a ese número, máis ou menos dende que abandonara o oficio de detective. Acerqueime ao aparello e descolguei.

—Quen é? —preguntei.

—Son o axente Willians. Chámoo por un caso que nos gustaría que aceptase —contestou unha voz grave.

—Hai anos que non acepto ningún caso, señor Williams. Estou xubilado.

—Aínda así, gustaríanos que o pensase —replicou; despois, preguntou—. Podería vir vostede á comisaría para falar connosco, se fose tan amábel?

—Podería —aceptei.

—Mañá ás cinco, entón. Moitas grazas —dixo, e colgou.

Deiteime intrigado e tardei en durmir.

Ás catro e media do día seguinte saín da casa para chegar puntual á comisaría.

O secretario pediume que pasase a un despacho. Neste, un home home fornido esperaba por min.

—Bo día —saudou o axente Williams.

—Cal é o caso que me ofrece? —dixen perdendo os modais a causa da curiosidade.

—Escoitou falar vostede dos sucesos de cada 22? —preguntou.

—Quen non? —contestei; e engadín emocionado—. É este o caso?

O axente sorriu, o que confirmou as miñas sospeitas.

Os días seguintes paseinos entre altas columnas de papeis coas que me documentaba acerca del. Este trataba dunha serie de atracos a un banco, producidos dende hai seis meses, o día 22 de cada un. Os roubos realizábanse sempre pola noite, cando só os gardas de seguridade estaban dentro. Despois de cometidos os dous primeiros, a policía perimetrara pola noite o banco, pero estes seguían producíndose. Os axentes aseguraban que ninguén entrara en ningún momento ao edificio. As cámaras de seguridade do interior non mostraban ningunha actividade inusal: só os gardas vixiando, camiñando polos corredores ou, nalgúns momentos, nunha pausa para iren aos servizos. O diñeiro roubado fora sempre das caixas fortes dos clientes máis ricos. E a única entrada a estas eran os condutos de ventilación.

O terceiro día de investigación, dei co culpable e acudín á comisaría para informar o axente Williams.

—Quen foi? —preguntou cando entrei no seu despacho.

—As contas baleiradas eran sempre dos clientes máis adiñeirados, o que significa que o ladrón coñecía a quen conviña roubar —empecei—. Tamén sabemos que ninguén entrou no edificio as noites dos atracos, o que significa que o ladrón xa estaba dentro —continuei—. E coñecemos que as únicas persoas gravadas polas cámaras son os gardas, os cales desaparecen da vista ao iren ao servizo. Paréceme un bo momento para entrar no conduto de ventilación e chegar ao diñeiro, no cre?

O axente mandou buscar na casa dos gardas e alí, como doutro modo non podía ser, atoparon o diñeiro. Eu, mentres, volvín á tranquilidade da miña xubilación.