Eu, un pirata moderno

 

Os meus compañeiros e mais eu tirabamos das cordas para izar as velas. Tiña o corazón a cen por hora. Esta era a miña primeira vez nunha nave tan importante como aquela. Aquí só estaban os mellores piratas do mundo, os xefes dos sete mares. Todos eles eran fortes e tiñan parches nos ollos ou patas de pau. Eu non era así, non era forte e tiña os dous ollos e as dúas pernas. Sendo sincero, non sabía por que estaba alí, só que recibira unha invitación do capitán para formar parte da súa tripulación. Estaba decidido a pescudar a causa da súa invitación. Non eran as miñas habilidades nin a miña experiencia a razón.

 

Pasaron os días entre os bambeos do barco no mar ata que unha mañá escoitamos un berro:

—Terra á vista! Terra á vista!

Corremos cara á proa do barco e alí estaba: unha fermosa masa verde de terra.

Cando chegamos preto da costa, baixamos nas balsas á praia. Aínda que descoñecía o meu papel no equipo, compartía a emoción dos meus compañeiros. O tesouro tiña que estar preto. Entón produciuse outro berro, pero esta vez os demais non podían escoitalo.

—A cear! —dixo a voz da miña nai.

—Xa vou! —contestei-.

Cunha gran dor, pechei o libro e coloqueino no estante. Seguía coa intriga de saber por que o invitara ao barco e, aínda que eu non era o pirata, sentíame como se o fose. Como se eu fose unha especie de pirata moderno.

 

                                                                         Ángela Monteagudo León

 

Contos policiais: Ángela Monteagudo León (2ºESO A/B)

 

Os males da envexa

 

Marisa fuxía, temía pola súa vida, corría como nunca antes o fixera. Tiña medo de que os seus secuestadores estivesen a perseguila, mais non sabía o que acontecería ao xirar a seguinte esquina do edificio. Ao facelo, encontrouse nun canellón sen saída. Unha única persoa se achaba nel. Marisa recoñeceuna. Agradecendo a súa sorte por atoparse con alguén coñecido, acercouse. A persoa sostiña algo. Marisa non distinguía qué na escuridade. Levantou o obxecto e ela entón notou unha forte dor. Despois, todo se volveu negro.

 

Ao día seguinte, os axentes de policía atoparon o seu corpo sen vida e, ao seu lado, un coitelo. Marisa, unha modelo de fama internacional, levaba dous meses desaparecida. Segundo parecía, lograra escapar dos seus secuestradores; pero, ou estes volveron a encontrala ou ela atopara un inimigo peor. Sen saber como actuar, a policía contactou co detective Castellan, quen aceptou o caso de inmediato.

 

O primeiro que fixo Castellan foi informarse da vida da vítima e dos plans desta  para o futuro.

Marisa traballaba cunha axencia de modelos. Segundo o director desta, esta ía ser escollida como a modelo principal nun importantísimo desfile. Debido á súa desaparición, o seu posto fora asumido pola súa mellor amiga, quen estaba moi afectada pola súa morte.

O director tamén lle advirtiu que a empresa de modelos era un negocio moi competitivo.

O detective Castellan decidiu ir falar coa mellor amiga da vítima, a señorita Grace.

O señor Grace abriulle a porta e deixouno pasar.

A señorita Grace parecía verdadeiramente afectada, pero contestou todas as preguntas do detective. Díxolle que, como a axencia lle dera vacacións a todos os seus empregados, pasaba a maior parte do tempo na casa. Despois, a señora Grace, a súa nai, entrou no salón e o detective decidiu facerlle algunhas preguntas tamén.

—Coñecía á señorita Marisa?

—Claro, era a mellor amiga da miña filla e, aínda que ela non queira admitilo, tamén a súa rival —contestou, e engadiu con superioridade—. Ela nunca supuxo unha ameaza para a miña filla. Era moito máis fea e carecía de talento.

—Sabía que Marisa sería a estrela do desfile? —preguntou Castellan.

A señora Grace apertou os labios e contestou:

—O meu marido, que traballa na axencia, contoumo. Algunha pregunta máis?

Castellan negou coa cabeza e saíu do salón. O señor Grace acompañouno á saída. Antes de irse, o detective fíxolle unha última pregunta:

—Que facía vostede a noite do asasinato?

—Estaba traballando na axencia —contestou enfadado, e cerrou a porta.

Castellan foi de inmediato á comisaría. Descubrira o asasino.

Ao chegar, falou directamente co xefe de policía.

—O culpábel é a mesma persoa que mandara o secuestro de Marisa e, ao saber que escapara, decidira eliminala persoalmente. É unha persoa que me mentiu e non ten unha coartada. Alguén que non podería estar traballando, xa que a axencia lle dera vacacións a todos os empregados. Tiña envexa porque desexaba o posto de Marisa para a súa filla. O noso asasino é o señor Grace.

Contos policiais: Ángela Monteagudo León

Os sucesos do 22

Sorprendeume escoitar o pitido do antigo teléfono fixo. Había anos que non me chamaban a ese número, máis ou menos dende que abandonara o oficio de detective. Acerqueime ao aparello e descolguei.

—Quen é? —preguntei.

—Son o axente Willians. Chámoo por un caso que nos gustaría que aceptase —contestou unha voz grave.

—Hai anos que non acepto ningún caso, señor Williams. Estou xubilado.

—Aínda así, gustaríanos que o pensase —replicou; despois, preguntou—. Podería vir vostede á comisaría para falar connosco, se fose tan amábel?

—Podería —aceptei.

—Mañá ás cinco, entón. Moitas grazas —dixo, e colgou.

Deiteime intrigado e tardei en durmir.

Ás catro e media do día seguinte saín da casa para chegar puntual á comisaría.

O secretario pediume que pasase a un despacho. Neste, un home home fornido esperaba por min.

—Bo día —saudou o axente Williams.

—Cal é o caso que me ofrece? —dixen perdendo os modais a causa da curiosidade.

—Escoitou falar vostede dos sucesos de cada 22? —preguntou.

—Quen non? —contestei; e engadín emocionado—. É este o caso?

O axente sorriu, o que confirmou as miñas sospeitas.

Os días seguintes paseinos entre altas columnas de papeis coas que me documentaba acerca del. Este trataba dunha serie de atracos a un banco, producidos dende hai seis meses, o día 22 de cada un. Os roubos realizábanse sempre pola noite, cando só os gardas de seguridade estaban dentro. Despois de cometidos os dous primeiros, a policía perimetrara pola noite o banco, pero estes seguían producíndose. Os axentes aseguraban que ninguén entrara en ningún momento ao edificio. As cámaras de seguridade do interior non mostraban ningunha actividade inusal: só os gardas vixiando, camiñando polos corredores ou, nalgúns momentos, nunha pausa para iren aos servizos. O diñeiro roubado fora sempre das caixas fortes dos clientes máis ricos. E a única entrada a estas eran os condutos de ventilación.

O terceiro día de investigación, dei co culpable e acudín á comisaría para informar o axente Williams.

—Quen foi? —preguntou cando entrei no seu despacho.

—As contas baleiradas eran sempre dos clientes máis adiñeirados, o que significa que o ladrón coñecía a quen conviña roubar —empecei—. Tamén sabemos que ninguén entrou no edificio as noites dos atracos, o que significa que o ladrón xa estaba dentro —continuei—. E coñecemos que as únicas persoas gravadas polas cámaras son os gardas, os cales desaparecen da vista ao iren ao servizo. Paréceme un bo momento para entrar no conduto de ventilación e chegar ao diñeiro, no cre?

O axente mandou buscar na casa dos gardas e alí, como doutro modo non podía ser, atoparon o diñeiro. Eu, mentres, volvín á tranquilidade da miña xubilación.

Unha de piratas

Unha pirata moderna 

Blake colocou correctamente os seus lentes na recta ponte do seu nariz. Fixouse en que o teclado e a pantalla estivesen aliñados e no seu lugar. Preparou os programas e códigos necesarios e puxo mans á obra. 

Os seus dedos movíanse rapidamente pulsando teclas e movento o rato; parecía que xa sabía o que tiña que facer para conseguir o seu obxectivo. Copiou códigos, abriu ventás, repasou números… 

Ao cabo de dez minutos tiña aberta a base de datos do banco. Buscou a lapela co nome de Janson Cooper. Pasou o diñeiro da súa conta para unha co nome de Dana Johnson en Suíza e apagou o ordenador. Recostouse na cadeira de oficina e sorriu sutilmente. 

Por fin Janson tivo o seu merecido, como moitos outros homes. 

Alba Díaz-Caneja López, 2ºESO A

Unha de piratas

Eu, unha pirata singularmente actual 

Ola, son Nina. Teño dezaseis anos. Debería cursar cuarto da ESO, pero xa acabei a universidade porque son “superdotada”, ou algo así. Vouvos dicir a verdade. Non me sinto diferente nin superior aos demais e é por iso polo que me gustaría seguir en cuarto, mais miña nai, que é unha entremetida, obrigoume. Ódioa, estou farta de que ande a dicir que son mellor ca os demais, cando non é así. Por iso fíxenme pirata. Non unha pirata desas que andan todo o día cun parche nun ollo, non, eu son unha pirata informática. Sei que parecerá estraño a primeira vista, eu, unha cativa de dezaseis anos, dezaseis anos!, sendo pirata informática, pero é así. 

Dedícome a facer cousas como arranxar virus que andan nas páxinas web, non a facer maldades desas que fan outros, porque aínda que soe raro que facendo todo o que podo facer me dedique a arranxar erros e dese tipo de cousas, eu divírtome e, aínda encima, axudo aos demais. E así quedamos, pois voume que xa está lista a cea. Abur! 

Nicolas Tajes Goyanes, 2ºESO B

Unha de piratas

"Eu, un pirata moderno" 

Chámome Marcos. Xa de pequeno tiña pena polas persoas pobres, sen fogar, sen comida, que non tiñan tanta sorte coma min; cunha familia, cunha casa, con todo o que necesitaban. 

Cando fixen os dezaoito anos seguía tendo a mesma pena, ou máis, por esas persoas. 

Todos os domingos ía ao mercado; sen que ninguén se decatase, roubaba algunha barra de pan ou algún outro alimento, e dáballelo ás persoas sen cartos. Eles chamábanme “o noso pirata moderno”. Así ata que fixen os vinte e sete anos. Ese mesmo día, cando facía “a miña tarefa”, que así o chamaba eu, esa mesma mañá de primavera descubríronme roubando unha mazá, colléronme e metéronme no cárcere, acusándome por roubar; pero iso non é o que máis me molestou, senón o simple feito de acusarme por axudar a subsistir a outros. 

Ana Muñoz Lage 2º ESO